آشنایی با تهران قدیم برای راهنمای گردشگری محلی؛ محله‌ها، دروازه‌ها

1404/11/18
تهران قدیم برای راهنمای گردشگری محلی

تهران قدیم به‌عنوان هسته تاریخی شکل‌گیری پایتخت، نقش مهمی در شناخت هویت فرهنگی، اجتماعی و فضایی شهر دارد. آشنایی راهنمای گردشگری محلی با محله‌ها، دروازه‌ها و آیین‌های سنتی تهران قدیم، امکان ارائه روایت‌های دقیق، مستند و قابل فهم را برای گردشگران فراهم می‌کند و زمینه درک عمیق‌تری از تحولات تاریخی و سبک زندگی مردم تهران در گذشته را به وجود می‌آورد.

اهمیت شناخت تهران قدیم برای راهنمای گردشگری محلی

تهران قدیم از محله‌های مختلفی تشکیل شده بود که در دوره‌های مختلف تغییراتی داشته است. چهار محله اصلی تهران قدیم شامل سنگلج، اودلاجان (عودلاجان)، بازار و چاله‌میدان بودند. در زمان ناصرالدین شاه قاجار، چندین محله جدید مانند ارگ، چاله حصار، خانی‌آباد، جوادیه، قنات‌آباد، پاچنار، پامنار و دیگر محله‌ها به تهران اضافه شدند.

محله‌های تاریخی تهران قدیم و نقش آن‌ها در گردشگری محلی

  • محله عودلاجان: این محله تاریخی از غرب به خیابان ناصرخسرو، از شرق به ری، از شمال به چراغ برق و از جنوب به بوذرجمهری محدود می‌شود. عودلاجان محله‌ای اعیان‌نشین و مذهبی در دوران قاجار بود که دارای بناهای تاریخی بسیاری مانند کاخ گلستان و عمارت مسعودیه است. تا اواسط دوره پهلوی، این محله اعتبار خود را حفظ کرد، اما بعدها به تدریج به محله‌ای تجاری تبدیل شد.
  • محله سنگلج: در گذشته این محله یکی از مراکز مهم سیاسی تهران بود و اکنون بخش عمده آن به پارک شهر تبدیل شده است.
  • چاله حصار: این محله در جنوب تهران به دلیل خاک‌برداری برای ساخت حصار اطراف شهر شناخته می‌شد و بعدها به محل تخلیه زباله تبدیل شد.
  • چاله‌میدان: این محله نیز مشابه چاله حصار بود و محل تخلیه زباله‌های تهران در دوران گذشته به شمار می‌رفت.
  • میدان‌های تهران: تهران در دوره قاجار دارای میدان‌های تاریخی بود که مهم‌ترین آن‌ها شامل میدان توپخانه (امام خمینی فعلی)، بهارستان، ارگ، پاقاپوق و مشق بودند. پس از آن، میدان‌های دیگری نیز ساخته شدند و تعداد میدان‌ها به 150 عدد رسید.
  • دروازه‌های تهران: دروازه‌های تهران که از دوران صفویه تا دوران ناصرالدین شاه ساخته شده‌اند، از ارگ شاه طهماسب شروع شدند. دروازه‌ها به عنوان ورودی‌های اصلی شهر و بخشی از حصار اطراف آن محسوب می‌شدند. مهم‌ترین دروازه‌ها شامل دروازه دولاب، دروازه عبدالعظیم، دروازه قزوین، دروازه شمیران و دروازه محمدیه هستند. این دروازه‌ها در دوران‌های مختلف تخریب یا تغییر یافتند و در نهایت تنها دروازه محمدیه به عنوان باقی‌مانده از گذشته باقی مانده است.
بنر اخذ دیپلم گردشگری

امکان گرفتن دیپلم گردشگری در آموزشگاه گردشگری نشان برتر

دروازه‌های تهران قدیم و ساختار ارتباطی شهر

شهر طهران در گذشته دارای بیست و یک دروازه بود. دوازده دروازه در اطراف شهر و نه دروازه در داخل آن قرار داشتند. از این نه دروازه، هفت دروازه، ارگ و خانه‌های سلطنتی را محصور می‌کردند و دو دروازه دیگر یکی در انتهای بازار عباس‌آباد و دیگری در کنار ایستگاه ماشین دودی قرار داشت.

دروازه‌های بیرونی شهر و مسیرهای ورود گردشگران

این نوع دروازه‌ها ارتباط شهر را با بیرون برقرار می‌ساختند و در لبه‌ی خارجی شهر قرار داشتند. دروازه‌های حصار تهران نیز از همین نوع بودند که در امتداد مسیر راه‌های منتهی به شهر ساخته شده بودند.

دروازه‌های بیرونی شهر و مسیرهای ورود گردشگران

این نوع دروازه‌ها ارتباط شهر را با بیرون برقرار می‌ساختند و در لبه‌ی خارجی شهر قرار داشتند. دروازه‌های حصار تهران نیز از همین نوع بودند که در امتداد مسیر راه‌های منتهی به شهر ساخته شده بودند.

  • دروازه‌های شمالی:
  • دروازه شمیران
  • دروازه دولت
  • دروازه یوسف‌آباد
  • دروازه‌های جنوبی:
  • دروازه حضرت عبدالعظیم
  • دروازه خانی‌آباد
  • دروازه غار
  • دروازه‌های شرقی:
  • دروازه دوشان‌تپه
  • دروازه دولاب
  • دروازه خراسان
  • دروازه‌های غربی:
  • دروازه باغشاه
  • دروازه قزوین
  • دروازه گمرک

همچنین درمجله گردشگری نشان برتر بخوانید :
آشنایی با جاذبه‌های طبیعی استان تهران

دروازه‌های درون‌شهری و ارتباط محله‌ها

این دروازه‌ها درون حصار شهر قرار داشتند و بیشتر جنبه امنیتی و انتظامی داشتند. آن‌ها فضاهای درونی شهر را از دیگر فضاها جدا می‌کردند. نمونه‌هایی از این دروازه‌ها، دروازه‌های میدان توپخانه در حصار ناصری و یا دروازه‌های ارگ بودند.

  • دروازه‌های شمالی داخل شهر:
  • دروازه لاله‌زار (ابتدای خیابان لاله‌زار، ضلع شمال شرقی میدان توپخانه)
  • دروازه خیابان علاءالدوله (شمال میدان توپخانه، ابتدای خیابان فردوسی)
  • دروازه‌های جنوبی داخل شهر:
  • دروازه ناصریه (ابتدای خیابان ناصریه، یا همان خیابان ناصر خسرو فعلی)
  • دروازه باب همایون یا خیابان سردر الماسیه یا دالان بهشت (واقع در ضلع جنوب غربی میدان توپخانه)
  • دروازه ارک یا دروازه نقاره‌خانه (واقع در جنوب میدان ارک، شمال خیابان بوذر جمهری)
  • دروازه‌های شرقی داخل شهر:
  • دروازه‌ای ساده و آجری با جرزهای کاشی‌کاری شده، واقع در مسیر خیابان چراغ گاز یا چراغ برق (امیرکبیر فعلی)
  • دروازه‌های غربی داخل شهر:
  • دروازه خیابان باغشاه (ابتدای خیابان سپه، جنوب غربی میدان توپخانه)
  • دروازه‌ای محقر در کنار ایستگاه ماشین دودی که برای جلوگیری از سوار شدن افراد بدون بلیت بسته می‌شد
  • دروازه نو (جنوب بازار عباس‌آباد، باقی‌مانده از دروازه شاه طهماسب)
بنر معرفی خصوصیات آموش گردشگری محلی

برگزاری دوره‌های مختلف گردشگری از جمله آموزش گردشگری محلی در آموزشگاه فنی و حرفه‌ای نشان برتر

کارکردهای دروازه‌ها در تهران قدیم

دروازه‌ها در گذشته، تنها مسیرهای ورود و خروج به شهر نبودند؛ بلکه نقش‌های چندگانه و بسیار مهمی در زندگی شهری ایفا می‌کردند. دروازه‌های شهر تهران نیز از این قاعده مستثنی نبودند. این کارکردها را می‌توان به چهار دسته اصلی تقسیم کرد:

  1. کارکرد ارتباطی

پس از آنکه حصار و دیوار پیرامون شهر ساخته می‌شد، برای برقراری ارتباط میان فضای داخلی و بیرونی شهر، نیاز به مسیرهای ورودی و خروجی مشخصی احساس می‌شد. به همین منظور، دروازه‌ها به‌عنوان گره‌های ارتباطی میان شهر و بیرون از آن ایجاد می‌شدند. این مسیرها علاوه بر تسهیل رفت‌وآمد، امکان کنترل و نظارت دقیق بر ورود و خروج افراد و کالاها را فراهم می‌کردند.

  1. کارکرد امنیتی و دفاعی

دروازه‌ها نقش مهمی در تأمین امنیت شهر داشتند. در زمان حمله مهاجمان و راهزنان، بستن دروازه‌ها یکی از روش‌های نخستین دفاع از شهر محسوب می‌شد. این اقدام، فرصتی فراهم می‌کرد تا نیروهای مدافع شهر بتوانند خود را تجهیز کرده و برای نبرد آماده شوند. بنابراین، دروازه‌ها علاوه بر نقش فیزیکی، نقشی راهبردی در حفظ امنیت داشتند.

  1. کارکرد اقتصادی

در گذشته نیز مانند امروز، یکی از راه‌های اصلی کسب درآمد برای حکومت‌ها، دریافت مالیات و عوارض از کالاهای ورودی و خروجی بود. این فرآیند معمولاً در محل دروازه‌های شهر انجام می‌گرفت، چرا که آنجا نقطه‌ای مشخص و قابل کنترل برای ارزیابی، بازرسی و دریافت عوارض از کاروان‌ها و بازرگانان محسوب می‌شد.

  1. کارکرد اجتماعی و فرهنگی

دروازه‌ها مکان‌هایی پررفت‌وآمد بودند که تجمع کاروان‌ها، مسافران، و مردم در اطراف آن‌ها باعث شکل‌گیری فضاهای اجتماعی پویایی می‌شد. در اطراف دروازه‌های مهم، مراسم استقبال از سیاستمداران، بزرگان دینی، نمایش‌های خیابانی، و حتی جشن‌های مردمی برگزار می‌شد. این دروازه‌ها نه‌تنها کارکرد عملی داشتند، بلکه به‌نوعی معرف جایگاه اجتماعی و فرهنگی شهر نیز بودند.

همچنین درمجله گردشگری نشان برتر بخوانید :
بازارها و بناهای تاریخی تهران در گردشگری

آیین‌ها و آداب و رسوم تهران قدیم

  • حاجی فیروز

حاجی فیروز با خاک زغال و دود نجاری، چهره خود را سیاه می‌کرد و کلاه شیپوری یا استوانه‌ای بلندی از کاغذ یا مقوا بر سر می‌گذاشت. او جامه‌ای رنگین و چهل‌تکه به تن می‌کرد که زنگوله‌هایی نیز به آن دوخته شده بود.

  • چهارشنبه‌سوری

در این روز مردم آتش‌بازی می‌کنند، آش رشته می‌خورند و از روی آتش می‌پرند و می‌خوانند:

«زردی من از تو، سرخی تو از من…»

کوزه شکستن نیز از رسوم این شب است. به این صورت که چند عدد سکه را داخل کوزه‌ای که تا آن زمان آب ندیده، می‌گذارند و هنگام غروب، کوزه را به نیت دور کردن بدی‌ها از پشت بام به کوچه می‌اندازند.

  • پنجه

پنج روز آخر سال را «پنجک» یا «پنجه» یا «پنجه دزدیده» می‌نامیدند. چون در این ایام هوا بسیار سرد می‌شد و خطر یخ زدن محصولات وجود داشت، مردم برای دور کردن سرما به کوه می‌رفتند و جشن می‌گرفتند.

  • عید نوروز

در روز عید مردم لباس‌های نو و تمیز می‌پوشند و به دید و بازدید اقوام می‌روند. در گذشته، بزرگ‌ترها به کوچکترها عیدی می‌دادند و از مهمانان با شیرینی و تنقلات پذیرایی می‌کردند.

  • سیزده‌به‌در

در روز سیزدهم فروردین، مردم سبزه‌هایی را که در خانه سبز کرده‌اند، به صحرا می‌برند و در آب روان رها می‌کنند. غذای اصلی این روز کوکو سبزی است و بازی‌ها و اشعار شاد نیز اجرا می‌شود.

  • تیرما سیزده

در شب سیزدهم تیرماه، مردم روستای آهار دور هم جمع می‌شوند و قصه‌گویی یا فال حافظ انجام می‌دهند. نوجوانان به پشت‌بام می‌روند و دستمالی را به طناب بسته و به خانه‌ها می‌اندازند تا صاحب‌خانه خوراکی، پول یا هدیه‌ای در آن بگذارد. در مناطق دماوند و فیروزکوه نیز مراسم «لال‌بازی» اجرا می‌شود.

  • نام‌گذاری نوزاد

در شب ششم تولد نوزاد، ولیمه داده و مراسم نام‌گذاری برگزار می‌شود.

  • آش دندانی

زمانی که نوزاد شروع به درآوردن دندان می‌کند، برای او آش دندونی می‌پزند تا فرآیند دندان‌درآوردن برایش راحت‌تر شود. در این آش، گندم کوبیده با پوست‌گرفته، برنج، نخود، عدس، لوبیا و گوشت کوبیده با پیازداغ استفاده می‌شود. اندکی از این آش را نیز برای کبوتران امامزاده می‌برند.

  • شب چله (یلدا)

در شب اول زمستان، مردم به شب‌نشینی می‌پردازند و با خوردن آجیل، هندوانه، گردو، کشمش و گندم برشته، این شب را گرامی می‌دارند. فال حافظ نیز جزئی از این شب است.

  • نذری‌ها

از جمله نذرهای معروف در تهران، سفره‌های نذری مانند سفره حضرت رقیه (س) است که در روزهای دوشنبه، چهارشنبه، پنج‌شنبه و جمعه پهن می‌شود. رنگ این سفره گاه سفید و گاه سیاه است و شامل نان سنگک، پنیر، سبزی خوردن، خرما و شمع است.

  • آجیل مشکل‌گشا

آجیلی شامل توت خشک، نخودچی، فندق، پسته، نقل، کشمش و بادام است که برای رفع گرفتاری و ادای نذر مصرف می‌شود.

  • مولودی‌خوانی

یکی از مراسم زنانه، مولودی‌خوانی است که گاه برای ادای نذر برگزار می‌شود. مولودی‌خوان‌ها گروهی از زنان خوش‌آواز و خوش‌کلام‌اند که تنها ابزار موسیقایی‌شان تشت است. در این مراسم، اشعار مذهبی و داستان زندگی امامان همراه با نمایش اجرا می‌شود.

  • ماه محرم

در ماه محرم مراسم تعزیه‌خوانی برای بیان مصائب خاندان امام حسین (ع) و واقعه کربلا برگزار می‌شود. این مراسم در دوران ناصرالدین شاه و با ساخت تکیه دولت به اوج خود رسید. امروزه نیز تعزیه در شهرهای تهران، ری و دیگر مناطق اجرا می‌شود.

همچنین درمجله گردشگری نشان برتر بخوانید :
راهنمای جامع گردشگری استان تهران: تاریخ، جغرافیا و جاذبه‌ها

جمع بندی تهران قدیم برای راهنمای گردشگری محلی

شناخت تهران قدیم با تأکید بر محله‌ها، دروازه‌ها و آیین‌های سنتی، از مهم‌ترین مبانی آموزشی برای راهنمای گردشگری محلی به شمار می‌آید. این آگاهی به راهنما کمک می‌کند تا فراتر از معرفی صرف مکان‌ها، پیوند میان تاریخ، فرهنگ و زندگی اجتماعی شهر را برای گردشگران تبیین کرده و تجربه‌ای معنادار و مبتنی بر هویت فرهنگی تهران ارائه دهد.

سوالات متداول

1️⃣ هدف از ارائه این درس در دوره راهنمای گردشگری محلی چیست؟
هدف این درس، آشنایی هنرجویان با ساختار تاریخی، محله‌ها، دروازه‌ها و آیین‌های سنتی تهران قدیم است تا بتوانند روایت‌های دقیق، مستند و متناسب با گردشگری محلی به گردشگران ارائه دهند.

2️⃣ این درس چه مهارت‌هایی به راهنمای گردشگری محلی می‌آموزد؟
این درس مهارت‌هایی مانند روایت‌گری تاریخی، درک هویت فرهنگی شهر، تحلیل فضاهای تاریخی و توضیح آیین‌ها و سنت‌های محلی برای گردشگران را تقویت می‌کند.

3️⃣ چرا شناخت محله‌های تهران قدیم برای راهنمای گردشگری اهمیت دارد؟
محله‌های تهران قدیم هسته اصلی شکل‌گیری شهر هستند و شناخت آن‌ها به راهنما کمک می‌کند تا تحولات اجتماعی، فرهنگی و فضایی تهران را به‌درستی برای گردشگران تبیین کند.

4️⃣ دروازه‌های تهران قدیم چه نقشی در گردشگری محلی دارند؟
دروازه‌ها نشان‌دهنده ساختار ارتباطی، امنیتی و اقتصادی شهر در گذشته هستند و معرفی آن‌ها به گردشگران، درک بهتری از سازمان فضایی و تاریخی تهران ایجاد می‌کند.

5️⃣ آیین‌ها و آداب و رسوم تهران قدیم چه جایگاهی در این درس دارند؟
آیین‌ها و رسوم، بخش مهمی از هویت فرهنگی تهران قدیم هستند و آشنایی با آن‌ها به راهنمای گردشگری امکان می‌دهد تجربه‌ای فرهنگی و معنادار برای گردشگران فراهم کند.

6️⃣ آیا این درس فقط جنبه تاریخی دارد؟
خیر. این درس علاوه بر مباحث تاریخی، با رویکرد کاربردی و آموزشی طراحی شده و مستقیماً در فعالیت حرفه‌ای راهنمای گردشگری محلی قابل استفاده است.

7️⃣ این درس برای چه افرادی مناسب است؟
این درس برای هنرجویان و فعالان حوزه راهنمای گردشگری محلی، گردشگری فرهنگی، راهنمایان شهری و علاقه‌مندان به میراث فرهنگی تهران مناسب است.

مرکز پاسخ دهی آموزشگاه نشان برتر

مشاوره رایگان با پرکردن فرم زیر:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *